Shloka 21
Ādi Parva, Adhyāya 103 — Dhṛtarāṣṭra–Gāndhārī Vivāha: Proposal, Consent, and the Vow
तेषामाभरणान्याशु त्वरितानां विमुडज्चताम् । आमुज्चतां च वर्माणि सम्भ्रम: सुमहानभूत्,सब लोग जल्दी-जल्दी अपने आभूषण उतारकर कवच पहनने लगे। उस समय बड़ा भारी कोलाहल मच गया
teṣām ābharaṇāny āśu tvaritānāṁ vimucyatām | āmucyatāṁ ca varmāṇi sambhramaḥ sumahān abhūt ||
เมื่อพวกเขารีบถอดเครื่องประดับและสวมเกราะ ก็เกิดความอลหม่านใหญ่ เสียงอื้ออึงดังไปทั่ว เป็นนิมิตแห่งการแปรเปลี่ยนจากความโอ่อ่าสู่ความพร้อมรบ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how quickly circumstances can shift from display and comfort to danger and duty: external adornment gives way to protective armour, and inner agitation manifests as public commotion—an ethical reminder about preparedness and the fragility of worldly ease.
People, suddenly alarmed, hurriedly remove their jewelry and put on armour; the haste and fear create a loud, chaotic bustle (sambhrama) in the scene.