Shloka 64
Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
शस्त्रनित्यश्व॒ सततं पौरुषे पर्यवस्थित: । अनित्यतां च लोकानामनुशोचामि पुत्रक,“तुम भी सदा अस्त्र-शस्त्रोंके अभ्यासमें लगे रहते हो और पुरुषार्थके लिये सदैव उद्यत रहते हो। बेटा! मैं इस जगत्की अनित्यताको लेकर निरन्तर शोकग्रस्त एवं चिन्तित रहता हूँ
śastranityaś ca satataṃ pauruṣe paryavasthitaḥ | anityatāṃ ca lokānām anuśocāmi putraka ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “เจ้ามุ่งมั่นอยู่เสมอในการฝึกอาวุธอย่างไม่ขาดสาย และตั้งมั่นในความเพียรกล้าหาญของบุรุษนักรบ แต่ลูกเอ๋ย เมื่อข้าพเจ้ารำพึงถึงความไม่เที่ยงของโลกทั้งปวงและสภาพชีวิตทั้งหลาย ข้าพเจ้าก็เศร้าหมองและกังวลอยู่มิรู้คลาย”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when one is disciplined in martial training and committed to heroic effort, wise reflection recognizes the transience of worldly states; this awareness can generate sober detachment and ethical seriousness about life’s fragility.
Vaiśampāyana describes addressing a younger person as “son,” acknowledging his constant weapons-practice and readiness for valor, while confessing his own ongoing grief born from contemplating the impermanence of worldly existence.