Āṇīmāṇḍavya–Upākhyāna
The Account of Āṇīmāṇḍavya and the Birth of Vidura
/ (दाक्षिणात्य अधिक पाठके २ श्लोक मिलाकर कुल ५१ श्लोक हैं) अपन का छा | अकाल - द्यु” का ही नाम 'द्यो' है, जैसा कि पहले कई बार आ चुका है। शततमो< ध्याय: साधक गुण और सदाचारकी प्रशंसा, गंगाजीके द्वारा शैक्षित' पुत्रकी प्राप्ति तथा देवव्रतकी भीष्म-प्रतिज्ञा वैशम्पायन उवाच स राजा शान्तनुर्धीमान् देवराजर्षिसत्कृत: । धर्मात्मा सर्वलोकेषु सत्यवागिति विश्रुत:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! राजा शान्तनु बड़े बुद्धिमान् थे; देवता तथा राजर्षि भी उनका सत्कार करते थे। वे धर्मात्मा नरेश सम्पूर्ण जगतमें सत्यवादीके रूपमें विख्यात थे
vaiśampāyana uvāca | sa rājā śāntanur dhīmān devarājarṣi-satkṛtaḥ | dharmātmā sarvalokeṣu satyavāg iti viśrutaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “โอ้ชนเมชยะ พระราชาศานตนุทรงปรีชาญาณ เป็นที่สักการะของเหล่าเทพและราชฤๅษี ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ทรงธรรม และเลื่องลือไปทั่วทุกโลกว่าเป็นผู้มีวาจาสัตย์.”
वैशम्पायन उवाच
The verse elevates truthfulness (satyavāk) and dharma-centered character (dharmātmā) as defining virtues of ideal kingship, suggesting that moral integrity earns universal esteem.
Vaiśampāyana introduces King Śāntanu by praising his wisdom, the honor he receives from gods and royal sages, and his widespread reputation for truthful speech—preparing the audience for the ensuing events in his lineage.