Shloka 128
अनुक्रमणिकाध्यायः (Anukramaṇikā Adhyāya) — Invocation, Narrator Frame, and Textual Scope
ततः प्रभृति लोके5स्मिन् पूज्य: सर्वधनुष्मताम् । आदित्य इव दुष्प्रेक्ष्य: समरेष्वपि चाभवत्,तभीसे वे इस लोकमें सम्पूर्ण धनुर्धारियोंक पूजनीय (आदरणीय) हो गये और समरांगणमें प्रचण्ड मार्तण्डकी भाँति प्रतापी अर्जुनकी ओर किसीके लिये आँख उठाकर देखना भी कठिन हो गया
tataḥ prabhṛti loke 'smin pūjyaḥ sarva-dhanuṣmatām | āditya iva duṣprekṣyaḥ samareṣv api cābhavat ||
นับแต่นั้นในโลกนี้ เขากลายเป็นผู้ควรแก่การบูชานับถือในหมู่นักธนูทั้งปวง; และในสนามรบก็ประหนึ่งพระอาทิตย์ ยากแก่การจ้องมอง ด้วยรัศมีและเดชานุภาพอันครอบงำ
Educational Q&A
The verse highlights how sustained excellence and righteous prowess in one’s duty (especially the kṣatriya’s martial duty) naturally leads to honor and authority. True eminence is portrayed as self-evident—like the Sun—commanding respect without needing proclamation.
The text states that from a certain point onward, the hero’s standing rose decisively: among all archers he became revered, and on the battlefield his power and radiance were so formidable that opponents could scarcely face him—likened to the blinding brilliance of the Sun.