Shloka 93
अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति
एकद्वित्रिचतुःपञ्चकृत्वस् ते ऽस्तु नमोनमः दशकृत्वस्तु साहस्रकृत्वस्ते च नमोनमः
ekadvitricatuḥpañcakṛtvas te 'stu namonamaḥ daśakṛtvastu sāhasrakṛtvaste ca namonamaḥ
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สาม สี่ ห้าครั้ง—ขอนอบน้อมแด่พระองค์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า. สิบครั้ง แม้พันครั้งก็ขอนอบน้อม; ข้าแต่พระปติ ความกราบไหว้ของข้าพเจ้าไร้ที่สุดมีแด่พระองค์เท่านั้น
Suta Goswami (narrating a Shaiva stuti within the Linga Purana’s discourse)
FAQs
It emphasizes repeated namaskāra as a core limb of Linga-pūjā—multiplying salutations to intensify bhakti and surrender to Pati, making worship continuous rather than occasional.
By directing limitless, escalating salutations to Him, the verse implies Shiva’s supremacy as Pati—worthy of boundless reverence—before whom the pashu’s ego and pasha-based identity are meant to dissolve.
Japa-like repetition of namo namaḥ (repeated salutations), used as a devotional discipline aligned with Shaiva practice to cultivate humility, steadiness of mind, and surrender in worship.