Previous Verse
Next Verse

Shloka 76

अध्याय ९६: शरभ-प्रादुर्भावः, नृसिंह-दर्पशमनम्, विष्णोः शिवस्तुतिः, फलश्रुति

तुष्टाव परमेशानं हरिस्तं ललिताक्षरैः विष्णु प्रैसेस् शिव श्रीनृसिंह उवाच नमो रुद्राय शर्वाय महाग्रासाय विष्णवे

tuṣṭāva parameśānaṃ haristaṃ lalitākṣaraiḥ Viṣṇu praises Śiva śrīnṛsiṃha uvāca namo rudrāya śarvāya mahāgrāsāya viṣṇave

หริ (วิษณุ) สรรเสริญพระปรเมศาน ศิวะด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน ศรีนฤสิงห์ตรัสว่า “นอบน้อมแด่รุทระ แด่ศรฺวะ แด่มหากราส และแด่พระผู้แผ่ซ่านทั่วสรรพสิ่งในรูปวิษณุ”

तुष्टावpraised
तुष्टाव:
परमेशानम्Parameśāna, the Supreme Lord (Śiva as Pati)
परमेशानम्:
हरिःHari (Viṣṇu)
हरिः:
तम्him
तम्:
ललिताक्षरैःwith elegant/pleasing syllables
ललिताक्षरैः:
उवाचsaid
उवाच:
नमःsalutations
नमः:
रुद्रायto Rudra
रुद्राय:
शर्वायto Śarva
शर्वाय:
महाग्रासायto the Great Devourer/Great Consumer (who dissolves all)
महाग्रासाय:
विष्णवेto Viṣṇu (the all-pervading one/name indicating pervasion).
विष्णवे:

Śrī Nṛsiṃha (Viṣṇu)

S
Shiva
V
Vishnu
R
Rudra
S
Sharva
P
Parameshvara
N
Narasimha

FAQs

It frames Linga-oriented devotion through stuti: even Viṣṇu approaches Parameśvara with reverence, establishing Śiva as Pati to whom worship and surrender are directed before ritual acts.

Śiva is invoked as Rudra and Śarva (the powerful remover) and as Mahāgrāsa (the cosmic dissolver), indicating the transcendent Lord who governs dissolution and pervades all forms—beyond the bonds (pāśa) that limit the soul (paśu).

Devotional stuti (praise) is highlighted as a preparatory discipline—an inner purification aligned with Pāśupata orientation—before formal Śiva-pūjā or contemplative worship of the Lord as Pati.