Shloka 7
Varaha-Pradurbhava Context: Prahlada’s Bhakti, Narasimha’s Ugra-Form, and Shiva’s Sharabha Intervention
प्रह्राद वीर दुष्पुत्र द्विजदेवार्तिकारणम् को विष्णुः पद्मजो वापि शक्रश् च वरुणो ऽथवा
prahrāda vīra duṣputra dvijadevārtikāraṇam ko viṣṇuḥ padmajo vāpi śakraś ca varuṇo 'thavā
โอ้ปรหลาทผู้กล้า! แม้เกิดเป็นบุตรชั่ว แต่เจ้ากลับเป็นเหตุแห่งความทุกข์แก่พราหมณ์และเหล่าเทวะ แล้วพระวิษณุ พรหมผู้เกิดจากดอกบัว ศักระ (อินทรา) หรือวรุณ จะเป็นผู้ใดกัน (ต่อหน้าพระผู้เป็นใหญ่สูงสุด)
Hiranyakashipu (addressing Prahlada, as framed by Suta’s narration)
FAQs
The verse rhetorically diminishes reliance on limited cosmic authorities (devas) and points to a higher Supreme principle—aligned in the Linga Purana with Pati, the transcendent Lord symbolized by the Linga—who alone grants true refuge and liberation.
By implying that even Viṣṇu, Brahmā, Indra, and Varuṇa are “of what account” before the Supreme, it supports the Shaiva Siddhanta view that Shiva as Pati is beyond all administrative deities—independent, unsurpassed, and the ultimate ground of their powers.
No specific rite is prescribed in this line; the takeaway is inner orientation: Pashu should turn from fear of worldly powers toward single-point devotion and surrender to Pati—an essential attitude underlying Pashupata Yoga and Shiva-puja.