Shloka 105
Shivamurti–Pratishtha Phala: Shivalaya-Nirmana, Kshetra-Mahatmya, Tirtha-Snana, and Mandala-Vidhi
आदिदेवो महादेवः प्रलयस्थितिकारकः सर्गश् च भुवनाधीशः शर्वव्यापी सदाशिवः शिवब्रह्मामृतं ग्राह्यं मोक्षसाधनम् उत्तमम्
ādidevo mahādevaḥ pralayasthitikārakaḥ sargaś ca bhuvanādhīśaḥ śarvavyāpī sadāśivaḥ śivabrahmāmṛtaṃ grāhyaṃ mokṣasādhanam uttamam
มหาเทวะ ผู้เป็นอาทิเทพ ทรงเป็นผู้ก่อให้เกิดปรลัยและความดำรงอยู่; และทรงเป็นแรงดลแห่งการสร้างสรรค์—ทรงเป็นเจ้าแห่งโลกทั้งปวง ทรงแผ่ซ่านในนามศรฺวะ และทรงสถิตนิรันดร์เป็นสทาศิวะ. เพราะฉะนั้นพึงรับและซึมซับอมฤตแห่งศิวพรหมัน อันเป็นอุปายสูงสุดสู่โมกษะ
Suta Goswami (narrating the Linga Purana to the sages at Naimisharanya)
FAQs
It frames Linga-upāsanā as more than ritual: worship is meant to culminate in grasping “Śiva-Brahman,” the inner reality signified by the Liṅga, which alone becomes the supreme means to mokṣa.
Śiva is presented as Pati—the all-pervading Sadāśiva who governs sṛṣṭi, sthiti, and pralaya, and who is identical with Brahman; realizing Him dissolves paśa (bondage) and fulfills the paśu (individual soul).
The verse emphasizes jñāna-oriented upāsanā: receiving/realizing the “nectar of Śiva-Brahman,” which aligns with Pāśupata-oriented contemplation where worship matures into liberating insight (mokṣa-sādhana).