Shloka 105
Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
अथाह भगवान्ब्रह्मा भगनेत्रनिपातनम् पुष्ययोगे ऽपि सम्प्राप्ते लीलावशमुमापतिम्
athāha bhagavānbrahmā bhaganetranipātanam puṣyayoge 'pi samprāpte līlāvaśamumāpatim
แล้วพระพรหมผู้เป็นภควานได้กล่าวถึงเหตุการณ์การทำให้ดวงตาของภคะตกลง—แม้เมื่อปุษยะโยคอันเป็นมงคลมาถึงแล้ว พระอุมาปติศิวะด้วยลีลาอันศักดิ์สิทธิ์ก็ทรงกระทำให้สำเร็จ
Brahma (within Suta’s narration)
FAQs
It implies that ritual auspiciousness (like Puṣya-yoga) is secondary to Śiva’s will; Linga worship succeeds through devotion to Pati (Śiva), not merely through correct timing.
Śiva appears as Umāpati acting in līlā—sovereign over devas and sacrificial order—showing that Shiva-tattva transcends karmic-ritual constraints and governs them from freedom.
The verse cautions against relying only on muhurta/astrological yogas; it points toward Pāśupata orientation—inner surrender and alignment with Pati—so outer rites bear fruit.