Adhyaya 70: आदिसर्गः—महत्-अहङ्कार-तन्मात्रा-भूतसृष्टिः, ब्रह्माण्डावरणम्, प्रजासर्गः, त्रिमूर्ति-शैवाधिष्ठानम्
ते परिग्राहिणः सर्वे संविभागरताः पुनः स्वादनाश् चाप्यशीलाश् च ज्ञेया भूतादिकाश् च ते
te parigrāhiṇaḥ sarve saṃvibhāgaratāḥ punaḥ svādanāś cāpyaśīlāś ca jñeyā bhūtādikāś ca te
พวกเขาทั้งปวงเป็นผู้ยึดถือครอบครอง อีกทั้งหมกมุ่นในการแบ่งสรรปันส่วน ติดรสกามคุณและไร้ศีลาจาร—พึงรู้ว่าเป็นจำพวกภูตะและหมวดต่ำฝ่ายตมัส
Suta Goswami (narrating the Linga Purana discourse to the sages of Naimisharanya)
It marks greed, self-serving division, sensual addiction, and lack of discipline as tamasic obstacles; Linga-puja is implied to require śīla (right conduct) and restraint so the pashu loosens pāśa and turns toward Pati.
By contrast: Shiva-tattva as Pati is purity and mastery over guṇas; those sunk in grasping and indulgence reflect bhūta-like tamas, indicating distance from Shiva’s liberating order.
The takeaway is yama-niyama style restraint—curbing hoarding and taste-addiction—supporting Pashupata-aligned discipline as a prerequisite for effective Shiva-puja and inner purification.