ब्रह्मणो वरप्रदानम् — शिवस्य परत्वप्रतिपादनम् तथा वराहेण भूमेः पुनःस्थापनम्
तौ चोर्ध्वरेतसौ दिव्यौ चाग्रजौ ब्रह्मवादिनौ कुमारौ ब्रह्मणस्तुल्यौ सर्वज्ञौ सर्वभाविनौ
tau cordhvaretasau divyau cāgrajau brahmavādinau kumārau brahmaṇastulyau sarvajñau sarvabhāvinau
กุมารทั้งสองนั้นเป็นทิพย์ มีพลังพรหมจรรย์อันไหลขึ้น (อูรธวเรตัส) เป็นผู้เกิดก่อนและเป็นผู้ประกาศพรหมัน; รุ่งเรืองเสมอพรหมา เป็นผู้รู้ทั่ว และสามารถปรากฏได้ในทุกภาวะ
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It establishes the authority of the Kumāras as brahma-vādins and yogic exemplars; such purity (ūrdhva-retas) and jñāna are presented as the inner qualification that makes Linga-upāsanā fruitful, turning worship from mere rite into liberating insight toward Pati (Śiva).
By praising all-knowing sages who are “sarva-bhāvin” yet grounded in Brahman-teaching, the verse points to Śiva-tattva as the supreme consciousness that can manifest all states without being bound—mirrored in the yogin who transcends pāśa (bondage) while remaining capable within the world.
Ūrdhva-retas—sublimation of vital force through brahmacarya and yogic restraint—is highlighted as a Pāśupata-aligned discipline supporting jñāna and steadiness for Śiva-upāsanā.