Previous Verse
Next Verse

Shloka 12

अध्याय १०१: हैमवती-तपः, तारकवंश-उत्पातः, स्कन्द-प्रत्याशा, मदनदहनम्

तयोः समभवद्युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् दिव्यं वर्षसहस्रं तु दिवारात्रम् अविश्रमम्

tayoḥ samabhavadyuddhaṃ sughoraṃ romaharṣaṇam divyaṃ varṣasahasraṃ tu divārātram aviśramam

ระหว่างทั้งสองได้เกิดศึกอันดุร้าย น่าหวาดสะพรึง เป็นสงครามทิพย์ยืดเยื้อถึงหนึ่งพันปีทิพย์ ทั้งกลางวันและกลางคืนไม่หยุดพัก ตามทัศนะปุราณะ นี่คือการคลี่คลายพันธะปาศะตามกาลเวลา; และความยุติย่อมมีได้ด้วยพระกรุณาของปติ คือพระศิวะเท่านั้น।

तयोःof those two
तयोः:
समभवत्arose/occurred
समभवत्:
युद्धम्battle
युद्धम्:
सुघोरम्exceedingly terrible
सुघोरम्:
रोमहर्षणम्causing horripilation/hair-raising
रोमहर्षणम्:
दिव्यम्divine (celestial measure)
दिव्यम्:
वर्षसहस्रम्a thousand years
वर्षसहस्रम्:
तुindeed/and
तु:
दिवारात्रम्day and night
दिवारात्रम्:
अविश्रमम्without rest/uninterrupted
अविश्रमम्:

Suta Goswami

FAQs

It frames worldly power-struggles as prolonged and exhausting, implying that true resolution is not merely martial but comes through turning to Pati—Śiva—whose grace is approached through liṅga-upāsanā (Linga worship).

By highlighting the limits of endurance and force across vast time, it indirectly points to Śiva-tattva as that which ultimately ends conflict and bondage—transcending time (kāla) and granting peace through divine sovereignty.

No specific rite is named, but the takeaway aligns with Pāśupata insight: external struggle cannot liberate the paśu; steadiness, devotion, and inner discipline culminating in Śiva’s anugraha (grace) are implied.