ततो गच्छेत राजेन्द्र मानसं तीर्थमुत्तमम् / स्नात्वा तत्र नरो राजन् रुद्रलोके महीयते
tato gaccheta rājendra mānasaṃ tīrthamuttamam / snātvā tatra naro rājan rudraloke mahīyate
จากนั้น ข้าแต่พระราชาผู้ประเสริฐ จงไปยังมานสะตีรถะอันสูงสุด เมื่ออาบน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่นั่นแล้ว ข้าแต่พระราชา บุรุษย่อมได้รับการยกย่องในโลกของรุทระ (แดนพระศิวะ)
Lord Kūrma (Vishnu) instructing King Indradyumna (pilgrimage discourse context)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It does so indirectly: by presenting tīrtha-snāna as a purifier that elevates the jīva to Rudra’s realm, the verse implies a karmic-moral order where inner purity and right action support higher spiritual states, consistent with the Purana’s theistic framework.
The explicit practice is tīrtha-snāna (ritual bathing) as a discipline of purification; in Kurma Purana’s wider yogic-dharmic program, such external śauca supports inner sādhana—japa, vrata, and devotion—often aligned with Pāśupata-Śaiva ideals while affirmed by Vaiṣṇava instruction.
Vishnu (as Lord Kūrma) recommends a rite whose fruit is attainment of Rudraloka, showing practical harmony: devotion and dharma taught by Vishnu can culminate in Śiva’s realm, reflecting the Kurma Purana’s Shaiva–Vaishnava synthesis.