Shloka 22
तन्मध्ये ऽसौ पुरुषं रुक्मवर्णं देव्या देवं चन्द्रलेखोज्ज्वलाङ्गम् / तेजोरूपं पश्यति स्मातिहृष्टो मेने चास्मन्नाथ आगच्छतीति
tanmadhye 'sau puruṣaṃ rukmavarṇaṃ devyā devaṃ candralekhojjvalāṅgam / tejorūpaṃ paśyati smātihṛṣṭo mene cāsmannātha āgacchatīti
ท่ามกลางรัศมีนั้น เขาเห็นบุรุษผู้มีวรรณะดุจทอง—พระเป็นเจ้าพร้อมพระเทวี—พระวรกายสว่างดุจเสี้ยวแสงจันทร์ ครั้นเห็นรูปอันเป็นแสงนั้น เขาปีติยิ่งและคิดว่า “แน่แท้พระนาถของเรากำลังเสด็จมา”
Narrator (Purāṇic narration, describing the seer’s vision)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shringara
FAQs
It presents the Supreme as tejo-rūpa—known through luminous presence—implying a transcendent reality apprehended in inner vision rather than by ordinary sense-contact.
The verse points to antar-darśana (inner seeing): a contemplative state where the mind becomes clear enough to perceive the Lord’s radiant form, a bhakti-infused yogic experience aligned with Purāṇic sādhanā.
By emphasizing one Supreme Deva perceived with Devī in a unified, luminous form, it supports the Kurma Purana’s integrative theology where sectarian boundaries soften in the direct experience of the one Lord.