Shloka 41
Snātaka and Gṛhastha-Dharma: Conduct, Marriage Norms, Daily Rites, and Liberating Virtues
भूतानां प्रियकारी स्यात् न परद्रोहकर्मधीः / न वेददेवतानिन्दां कुर्यात् तैश्च न संवसेत्
bhūtānāṃ priyakārī syāt na paradrohakarmadhīḥ / na vedadevatānindāṃ kuryāt taiśca na saṃvaset
พึงเป็นผู้ทำสิ่งที่เป็นที่รักและเป็นประโยชน์แก่สรรพสัตว์ ไม่พึงมุ่งทำกรรมที่เป็นการประทุษร้ายผู้อื่น ไม่พึงกล่าวร้ายพระเวทและเหล่าเทวะ และไม่พึงคบใกล้ผู้ที่กล่าวร้ายเช่นนั้น
Lord Kūrma (Vishnu) instructing on dharma/ācāra
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
FAQs
Indirectly: it frames self-realization as requiring purification of conduct—non-harm, reverence for śruti, and avoidance of corrosive company—so the mind becomes fit for knowledge of the Self.
It emphasizes yoga’s ethical prerequisites: ahiṁsā (non-injury), śraddhā toward Veda/devatās, and satsaṅga (keeping uplifting company), which stabilize the mind for later disciplines like japa, dhyāna, and īśvara-bhakti.
By prohibiting devatā-nindā and affirming Vedic reverence, it supports the Kurma Purana’s inclusive, synthesis-oriented stance: genuine dharma avoids sectarian contempt and honors the Vedic divine order that embraces both Śaiva and Vaiṣṇava worship.