Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 29
Brahmā’s Lotus-Birth, the Sealing of the Cosmic Womb, and the Epiphany of Parameśvara
Hari–Hara Samanvaya
विरराजारविन्दस्थः पद्मगर्भसमद्युतिः / ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् जगद्योनिः पितामहः
virarājāravindasthaḥ padmagarbhasamadyutiḥ / brahmā svayaṃbhūrbhagavān jagadyoniḥ pitāmahaḥ
ประทับเหนือดอกบัวอย่างรุ่งเรือง มีรัศมีเสมอดุจครรภ์แห่งดอกบัวนั้นเอง; พระพรหมผู้บังเกิดด้วยตนเอง ผู้เป็นภควาน เป็นครรภ์กำเนิดแห่งโลกทั้งปวง และเป็นปิตามหะ ได้ปรากฏขึ้น
Suta (narrator) recounting the cosmogonic account within the Kurma Purana’s Purva-bhaga
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
By presenting Brahmā as “svayaṃbhū” and “jagad-yoni,” the verse points to a self-manifesting cosmic principle—creation proceeds from an inner, self-sustaining source rather than from mere external causation.
No explicit practice is taught in this verse; however, the lotus imagery functions as a contemplative symbol—purity and emergence from the unmanifest—often used in Purāṇic yoga-reflection to steady the mind on the origin and order of creation.
Indirectly: it frames a shared Purāṇic cosmology where Brahmā’s emergence is part of a unified divine order, supporting the Kurma Purana’s broader tendency toward Shaiva–Vaishnava harmony rather than sectarian separation.