Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 43
Kapardeśvara at Piśācamocana — Liberation of a Piśāca and the Brahmapāra Hymn
यद् वेदवादाभिरता विदेहं सब्रह्मविज्ञानमभेदमेकम् / पश्यन्त्यनेकं भवतः स्वरूपं सब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यम्
yad vedavādābhiratā videhaṃ sabrahmavijñānamabhedamekam / paśyantyanekaṃ bhavataḥ svarūpaṃ sabrahmapāraṃ praṇato 'smi nityam
ผู้ยึดมั่นในวาทะแห่งพระเวทรู้จักพระองค์ว่าไร้กาย เป็นสภาวะแห่งญาณพรหมัน เป็นเอกภาพไม่แบ่งแยก แต่ก็ยังประจักษ์สภาวะของพระองค์เป็นนานารูป ข้าขอนอบน้อมเป็นนิตย์แด่พระองค์ ผู้ข้ามพ้นแม้แดนแห่งพรหมันและขอบเขตของพระพรหมา
A devotee/sage offering a hymn of obeisance to the Supreme Lord (Hari as the transcendent Brahman)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It describes the Supreme as bodiless, one, indivisible, and identical with Brahman-realization, while still being perceived in many forms—signaling a non-dual essence with plural manifestations.
The verse points to jñāna-oriented contemplation: moving from Vedic study and reflection (vedavāda) toward direct realization of the non-different One (abhedam ekam), a core meditative aim echoed in Kurma Purana’s yoga teachings.
By presenting the Supreme as one reality appearing in many forms and transcending sectarian limits, it supports the Kurma Purana’s integrative stance where Shaiva and Vaishnava names/forms can be understood as expressions of the same non-dual Brahman.