Kurma Purana — Purva Bhaga, Shloka 39
Kapardeśvara at Piśācamocana — Liberation of a Piśāca and the Brahmapāra Hymn
यतः प्रसूतिर्जगतो विनाशो येनावृतं सर्वमिदं शिवेन / तं ब्रह्मपारं भगवन्तमीशं प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये
yataḥ prasūtirjagato vināśo yenāvṛtaṃ sarvamidaṃ śivena / taṃ brahmapāraṃ bhagavantamīśaṃ praṇamya nityaṃ śaraṇaṃ prapadye
จากพระองค์บังเกิดการอุบัติและการดับสลายของโลก และด้วยพระศิวะนั้นเองจักรวาลทั้งปวงถูกแผ่คลุม ข้าพเจ้ากราบนอบน้อมพระอีศะ ผู้เป็นภควาน ผู้ข้ามฝั่งพรหมัน และขอถึงพระองค์เป็นที่พึ่งนิรันดร์
A devotee/narratorial voice within the Purva-bhaga’s Śiva-stuti context (hymnic address to Śiva as Īśvara)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It presents the Supreme as the single source of both creation and dissolution and as the all-pervading reality (Īśvara/Śiva), implying a transcendent yet immanent absolute that stands beyond limited conceptions of Brahman while pervading all.
The verse emphasizes bhakti-yoga through śaraṇāgati (taking refuge) and praṇāma (reverential surrender), a core orientation that supports Pāśupata-style discipline: centering the mind on Īśvara as the all-pervading ground of the cosmos.
By describing Śiva as the universal cause and all-pervading Īśvara, the verse aligns with the Kurma Purana’s synthesizing stance where supreme divinity is approached through shared attributes of sovereignty, immanence, and transcendence—supporting a non-sectarian, unity-focused reading.