Svāyambhuva Lineage to Dakṣa; Pṛthu’s Devotion; Pāśupata Saṃnyāsa; Dakṣa–Satī Episode
तपसा भगवान् प्रीतः शङ्खचक्रगदाधरः / आगत्य देवो राजानं प्राह दामोदरः स्वयम्
tapasā bhagavān prītaḥ śaṅkhacakragadādharaḥ / āgatya devo rājānaṃ prāha dāmodaraḥ svayam
พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงสังข์ จักร และคทา ทรงพอพระทัยด้วยตบะของพระราชา จึงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง และพระทโมทรผู้ศักดิ์สิทธิ์ตรัสแก่พระราชา
Narrator (Purana narrator describing the event; the next speech is by Lord Damodara/Vishnu)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
It presents the Supreme as a responsive, conscious Lord (Bhagavan) who is not merely abstract but capable of direct self-manifestation and grace when approached through disciplined tapas.
Tapas (austerity) is highlighted as a core yogic discipline—self-restraint and sustained spiritual effort—that culminates in divine prīti (favor) and darśana (direct encounter).
Though explicitly Vaishnava in iconography (conch, discus, mace), the verse supports the Kurma Purana’s synthesis by treating tapas—central to Shaiva/Pashupata discipline—as equally efficacious for attaining Vishnu’s direct grace.