Shloka 112
Devī-tattva, Śakti–Śaktimān doctrine, Kāla–Māyā cosmology, and Māheśvara Yoga instruction
निर्यन्त्रा यन्त्रवाहस्था नन्दिनी भद्रकालिका / आदित्यवर्णा कौमारी मयूरवरवाहिनी
niryantrā yantravāhasthā nandinī bhadrakālikā / ādityavarṇā kaumārī mayūravaravāhinī
พระนางเป็นนิรยันตรา ผู้เป็นอำนาจอิสระ แต่ก็ประทับบนยานแห่งยันตระอันศักดิ์สิทธิ์ พระนางคือ นันทินี ภัทรกาลิกา มีรัศมีดุจอาทิตย์ เป็นกุมาริ ผู้ทรงมยุรวาหนะอันประเสริฐ
Lord Kūrma (Vishnu) teaching in the Ishvara Gita style, enumerating divine names/forms
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: vira
FAQs
By portraying the Goddess as both unbound (niryanttrā) and yet the support of cosmic order (yantravāhasthā), the verse suggests the Supreme Reality is transcendent of limitation while also immanent as the power that structures and sustains the universe.
The verse supports upāsanā and mantra-japa through name-form contemplation: meditating on Shakti as Bhadrakālī (transformative power) and as Kaumārī (disciplined, luminous शक्ति) aligns the practitioner’s mind with divine śakti—an approach consistent with Kurma Purana’s devotional-yogic synthesis alongside Pāśupata-oriented discipline.
Spoken within a Vishnu (Kūrma)-taught setting yet praising Shakti in forms closely associated with Shaiva-Shakta traditions (e.g., Kālī), it reflects the Kurma Purana’s non-sectarian synthesis: one Supreme is approached through multiple divine powers and manifestations without contradiction.