Srimad Bhagavatam — Tritiya Skandha, Shloka 3
Brahmā’s Prayers to Lord Nārāyaṇa and the Lord’s Empowering Instructions for Creation
नात: परं परम यद्भवत: स्वरूप- मानन्दमात्रमविकल्पमविद्धवर्च: । पश्यामि विश्वसृजमेकमविश्वमात्मन् भूतेन्द्रियात्मकमदस्त उपाश्रितोऽस्मि ॥ ३ ॥
nātaḥ paraṁ parama yad bhavataḥ svarūpam ānanda-mātram avikalpam aviddha-varcaḥ paśyāmi viśva-sṛjam ekam aviśvam ātman bhūtendriyātmaka-madas ta upāśrito ’smi
ข้าแต่พระผู้สูงสุด ข้าพระองค์ไม่เห็นรูปใดเหนือกว่าพระรูปนี้ของพระองค์—เป็นสุขและญาณล้วน ไร้ความแปรผัน และมีรัศมีไม่เสื่อม พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียวแต่เป็นผู้สร้างจักรวาล และยังไม่ถูกแตะต้องด้วยสสาร ส่วนข้าพระองค์หลงอหังการในกายและอินทรีย์ที่ประกอบด้วยธาตุ จึงขอถึงพระองค์ผู้ไม่ถูกมายาแตะต้องเป็นที่พึ่ง
As stated in Bhagavad-gītā (18.55) , bhaktyā mām abhijānāti yāvān yaś cāsmi tattvataḥ: the Supreme Personality of Godhead can only be partially known, and only by the process of devotional service to the Lord. Lord Brahmā became aware that the Supreme Lord Kṛṣṇa has many, many eternal, blissful forms of knowledge. He has described such expansions of the Supreme Lord, Govinda, in his Brahma-saṁhitā (5.33) , as follows:
FAQs
This verse states that the Lord is viśva-sṛj (creator of the cosmos) yet aviśvam (not confined within the cosmos), indicating transcendence beyond material creation.
After witnessing the Lord’s transcendental position and seeking empowerment for creation, Brahmā offers praise and declares exclusive shelter in the Lord, recognizing Him as the ultimate reality and source of all.
Cultivate regular remembrance and devotion—such as sincere prayer, chanting, and aligning decisions with dharma—while trusting the Lord as the ultimate support beyond changing circumstances.