Srimad Bhagavatam — Tritiya Skandha, Shloka 32
Transmission of Bhāgavata Wisdom and Brahmā’s Vision of the Supreme Lord on Ananta
तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गदृष्टि: ॥ ३२ ॥
tarhy eva tan-nābhi-saraḥ-sarojam ātmānam ambhaḥ śvasanaṁ viyac ca dadarśa devo jagato vidhātā nātaḥ paraṁ loka-visarga-dṛṣṭiḥ
ในขณะนั้นเอง พระพรหมผู้กำหนดชะตาแห่งจักรวาล เมื่อทอดพระเนตรพระผู้เป็นเจ้า ก็เหลียวมองการสร้างไปพร้อมกัน พระองค์เห็นสระที่พระนาภีของพระวิษณุ ดอกบัวที่บานอยู่ น้ำแห่งปรลัย ลมที่ทำให้แห้ง และท้องฟ้า—ทั้งหมดปรากฏแก่พระองค์ และสายตาแห่งการสรรค์สร้างก็ไม่อาจไปไกลกว่านั้น
FAQs
This verse says Brahmā initially perceives only the navel-lotus of the Lord, himself, the cosmic waters, the vital air, and the sky—nothing beyond that for initiating world-creation.
It marks Brahmā’s origin and indicates that creation proceeds from the Supreme Lord; Brahmā’s creative work is secondary, dependent on Viṣṇu.
It encourages humility: even the cosmic creator begins with limited vision and dependence on the Divine, reminding us to seek guidance beyond our immediate perceptions.