Srimad Bhagavatam — Tritiya Skandha, Shloka 13
The Lord’s Apology to the Kumāras and the Fall of Jaya and Vijaya
बह्मोवाच अथ तस्योशतीं देवीमृषिकुल्यां सरस्वतीम् । नास्वाद्य मन्युदष्टानां तेषामात्माप्यतृप्यत ॥ १३ ॥
brahmovāca atha tasyośatīṁ devīm ṛṣi-kulyāṁ sarasvatīm nāsvādya manyu-daṣṭānāṁ teṣām ātmāpy atṛpyata
พระพรหมกล่าวว่า แม้ฤๅษีเหล่านั้นจะถูกงูแห่งความพิโรธกัดแล้วก็ตาม แต่ดวงจิตของท่านทั้งหลายก็ยังไม่อิ่มเอมจากการสดับพระวาจาอันงดงามและส่องสว่างของพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งประหนึ่งสายธารแห่งบทสรรเสริญพระเวท
FAQs
This verse states that those “bitten by anger” cannot relish even Sarasvatī’s pleasing influence—meaning anger destroys inner satisfaction and blocks the ability to taste higher wisdom.
Sarasvatī represents refined, truthful, spiritually elevating speech; the verse highlights that when one is overtaken by anger, even such auspicious guidance cannot be appreciated.
Before speaking or deciding, pause and cool anger (silence, prayer, or mantra); otherwise, even good advice and sacred learning will not satisfy the heart or lead to clear judgment.