Shloka 58
Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
नाहं तनूज ददृशे हतमङ्गला ते मुग्धस्मितं मुदितवीक्षणमाननाब्जम् । किं वा गतोऽस्यपुनरन्वयमन्यलोकं नीतोऽघृणेन न शृणोमि कला गिरस्ते ॥ ५८ ॥
nāhaṁ tanūja dadṛśe hata-maṅgalā te mugdha-smitaṁ mudita-vīkṣaṇam ānanābjam kiṁ vā gato ’sy apunar-anvayam anya-lokaṁ nīto ’ghṛṇena na śṛṇomi kalā giras te
ลูกเอ๋ย แม่ช่างอาภัพนัก เพราะไม่อาจเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนของเจ้า และใบหน้าเหมือนดอกบัวที่มองด้วยความรื่นรมย์อีกต่อไป ดวงตาของเจ้าปิดลงชั่วนิรันดร์ แม่จึงคิดว่าเจ้าถูกผู้ไร้เมตตาพาไปจากโลกนี้สู่โลกอื่น ซึ่งเจ้าจะไม่กลับมาอีก ลูกเอ๋ย แม่ไม่อาจได้ยินเสียงอันไพเราะของเจ้าอีกแล้ว
FAQs
This verse shows Citraketu’s intense sorrow and attachment, highlighting how death abruptly ends worldly relationships and pushes one to seek a higher, spiritual understanding beyond bodily ties.
His son had just died, and Citraketu, overwhelmed by parental love and shock, laments that he can no longer see his child’s smiling face or hear his voice.
It teaches that loss is inevitable under time and fate; channeling grief toward spiritual inquiry and remembrance of the soul’s journey can gradually transform attachment into wisdom and devotion.