Shloka 50
Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
श्रुत्वा मृतं पुत्रमलक्षितान्तकं विनष्टदृष्टि: प्रपतन् स्खलन् पथि । स्नेहानुबन्धैधितया शुचा भृशं विमूर्च्छितोऽनुप्रकृतिर्द्विजैर्वृत: ॥ ५० ॥ पपात बालस्य स पादमूले मृतस्य विस्रस्तशिरोरुहाम्बर: । दीर्घं श्वसन् बाष्पकलोपरोधतो निरुद्धकण्ठो न शशाक भाषितुम् ॥ ५१ ॥
śrutvā mṛtaṁ putram alakṣitāntakaṁ vinaṣṭa-dṛṣṭiḥ prapatan skhalan pathi snehānubandhaidhitayā śucā bhṛśaṁ vimūrcchito ’nuprakṛtir dvijair vṛtaḥ
เมื่อกษัตริย์จิตรเกตุทรงทราบข่าวการสิ้นพระชนม์ของพระราชโอรสด้วยสาเหตุที่ไม่ทราบแน่ชัด พระองค์แทบจะมืดบอดไป ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ที่มีต่อพระราชโอรส ความโศกเศร้าของพระองค์จึงลุกโชนดั่งไฟ และขณะที่เสด็จไปดูร่างไร้ลมหายใจ พระองค์ก็ทรงลื่นล้มลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
FAQs
This verse shows how overpowering parental affection can cause intense lamentation and even fainting, highlighting the Bhagavatam’s theme that worldly attachments bind the heart and deepen sorrow when the temporary is lost.
Because his affection (sneha) for his son was extremely strong; the shock of loss, combined with not understanding the cause of death, overwhelmed him and he fainted as he hurried toward the child.
It reminds a devotee to recognize the fragility of material relationships and to gradually anchor the mind in devotion and spiritual understanding, so grief does not completely eclipse clarity and faith.