Shloka 49
Parīkṣit’s Inquiry into Vṛtrāsura’s Bhakti and the Beginning of Citraketu’s Trial
ततो नृपान्त: पुरवर्तिनो जना नराश्च नार्यश्च निशम्य रोदनम् । आगत्य तुल्यव्यसना: सुदु:खिता- स्ताश्च व्यलीकं रुरुदु: कृतागस: ॥ ४९ ॥
tato nṛpāntaḥpura-vartino janā narāś ca nāryaś ca niśamya rodanam āgatya tulya-vyasanāḥ suduḥkhitās tāś ca vyalīkaṁ ruruduḥ kṛtāgasaḥ
ข้าแต่พระราชาปรีกษิต เมื่อได้ยินเสียงร่ำไห้ดัง ชาววังทั้งชายและหญิงต่างพากันมาถึง ด้วยความทุกข์ไม่ต่างกันจึงร้องไห้ตามกันไป แม้เหล่ามเหสีผู้วางยาพิษก็ยังร้องไห้เสแสร้ง ทั้งที่รู้ความผิดของตนดี
FAQs
This verse shows that grief can spread through an entire community, yet it is still rooted in material attachment; the Bhagavatam later guides the hearer toward spiritual understanding and detachment through devotion.
Hearing the weeping from within the king’s quarters, they came and, sharing the same calamity and feeling implicated or at fault, they joined in the mourning.
In times of loss, recognize how collective emotion intensifies suffering; offer support, but also seek grounding through spiritual perspective—remembering the soul’s continuity and turning to bhakti practices for steadiness.