Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 26
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
एष आत्मविपर्यासो ह्यलिङ्गे लिङ्गभावना । एष प्रियाप्रियैर्योगो वियोग: कर्मसंसृति: ॥ २५ ॥ सम्भवश्च विनाशश्च शोकश्च विविध: स्मृत: । अविवेकश्च चिन्ता च विवेकास्मृतिरेव च ॥ २६ ॥
eṣa ātma-viparyāso hy aliṅge liṅga-bhāvanā eṣa priyāpriyair yogo viyogaḥ karma-saṁsṛtiḥ
เมื่อหลงผิด สัตว์โลกยึดกายและใจว่าเป็นตนแท้ จึงแบ่งคนเป็นพวกพ้องหรือคนนอก ด้วยความคิดชอบ‑ชังจึงเกิดการพบ‑พราก กรรมผูกพัน และวัฏสงสารเกิด‑ตาย นำมาซึ่งความโศก ความเขลา ความกังวล และการลืมปัญญา บางคราวรู้แจ้ง บางคราวกลับหลงอีก
FAQs
This verse explains that the pure self has no material designations, yet the conditioned being imagines identities upon it; that misconception produces attachment and separation, which sustains karmic bondage.
In Canto 7, Chapter 2, Hiraṇyakaśipu instructs his demoniac associates on how conditioned life functions, framing bondage as arising from attraction and aversion rooted in misidentifying the self.
Practice seeing the self beyond labels (role, status, body), and reduce reactive “like/dislike” decisions; this weakens karmic entanglement and supports steady devotion and discernment.