Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 31
Brahmacarya and Vānaprastha Duties; Gradual Dissolution of Bodily Identity
इत्यक्षरतयात्मानं चिन्मात्रमवशेषितम् । ज्ञात्वाद्वयोऽथ विरमेद् दग्धयोनिरिवानल: ॥ ३१ ॥
ity akṣaratayātmānaṁ cin-mātram avaśeṣitam jñātvādvayo ’tha viramed dagdha-yonir ivānalaḥ
เมื่อเครื่องหมายกำหนดทางวัตถุทั้งปวงหลอมรวมกลับสู่ธาตุของตนแล้ว พึงรู้ว่าอาตมันผู้ไม่เสื่อมสลาย—เป็นเพียงจิตสว่างล้วน—ยังคงเหลืออยู่. ครั้นรู้ตนว่าเป็นอทฺไวะ มีคุณภาพเสมอกับพระผู้เป็นสูงสุดแล้ว ชีวะพึงวางความเป็นอยู่ทางวัตถุเสีย ดุจเปลวไฟดับลงเมื่อฟืนที่เผาไหม้หมดสิ้น.
Thus end the Bhaktivedanta purports of the Seventh Canto, Twelfth Chapter, of the Śrīmad-Bhāgavatam, entitled “The Perfect Society: Four Spiritual Classes.”
FAQs
It teaches that when one realizes the imperishable self as pure consciousness, one understands the nondual truth (advaya) and naturally ceases material attachment.
Because just as fire stops when its fuel is exhausted, a realized person’s worldly impulses fade when ignorance and material identification are destroyed by true knowledge.
Practice steady self-inquiry and devotional remembrance so that identity shifts from temporary roles to the imperishable self; with that clarity, cravings and distractions weaken on their own.