Srimad Bhagavatam — Saptama Skandha, Shloka 17
Nārāyaṇa’s Impartiality, Absorption in Kṛṣṇa, and the Jaya–Vijaya Descent
Prelude to Prahlāda’s History
एतद्वेदितुमिच्छाम: सर्व एव वयं मुने । भगवन्निन्दया वेनो द्विजैस्तमसि पातित: ॥ १७ ॥
etad veditum icchāmaḥ sarva eva vayaṁ mune bhagavan-nindayā veno dvijais tamasi pātitaḥ
โอ้มุนีผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราทุกคนปรารถนาจะรู้เหตุแห่งพระกรุณานี้ ข้าพเจ้าได้ยินว่าในกาลก่อน กษัตริย์ชื่อเวนะได้หมิ่นพระภควาน จึงถูกพราหมณ์ทั้งหลายผลักให้ตกสู่นรก ศิศุปาลก็เป็นผู้หมิ่นเช่นกัน ควรต้องไปนรกมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงกลับหลอมรวมในพระองค์ได้?
FAQs
This verse highlights that blasphemy of the Lord leads to spiritual degradation—symbolized as being thrown into darkness—showing Bhagavan-nindā as a grave offense.
Parīkṣit wants the detailed account and moral lesson: how Vena’s offense against the Lord led the brāhmaṇas to punish him, illustrating the protection of dharma and the seriousness of aparādha.
Avoid criticizing God, scripture, saints, and sincere devotees; cultivate respectful speech, hear Bhāgavatam regularly, and practice humility—these protect one from offenses that block bhakti.