Shloka 6
Kṛṣṇa’s Arrival at Dvārakā
Dvārakā-praveśa and Bhakta-vātsalya
नता: स्म ते नाथ सदाङ्घ्रिपङ्कजं विरिञ्चवैरिञ्च्यसुरेन्द्रवन्दितम् । परायणं क्षेममिहेच्छतां परं न यत्र काल: प्रभवेत् पर: प्रभु: ॥ ६ ॥
natāḥ sma te nātha sadāṅghri-paṅkajaṁ viriñca-vairiñcya-surendra-vanditam parāyaṇaṁ kṣemam ihecchatāṁ paraṁ na yatra kālaḥ prabhavet paraḥ prabhuḥ
ข้าแต่นาถะ เราขอนอบน้อมต่อดอกบัวแห่งพระบาทอันควรบูชานิรันดร์ของพระองค์ ซึ่งแม้พรหมา เหล่าสนกะ และพระอินทร์ก็ยังสรรเสริญบูชา พระองค์ทรงเป็นที่พึ่งสูงสุดและความเกษมสำหรับผู้แสวงหาประโยชน์อันยิ่งใหญ่ในชีวิต พระองค์ทรงเป็นพระผู้เป็นเจ้าสูงสุดเหนือโลก และกาลอันหลีกเลี่ยงมิได้ก็ไม่อาจครอบงำพระองค์ได้।
The Supreme Lord is Śrī Kṛṣṇa, as confirmed in Bhagavad-gītā, Brahma-saṁhitā and other authorized Vedic literatures. No one is equal to or greater than Him, and that is the verdict of all scriptures. The influence of time and space is exerted upon the dependent living entities, who are all parts and parcels of the Supreme Lord. The living entities are predominated brahma, whereas the Supreme Lord is the predominating Absolute. As soon as we forget this clear fact, we are at once in illusion, and thus we are put into threefold miseries, as one is put into dense darkness. The clear consciousness of the cognizant living being is God consciousness, in which one bows down unto Him in all circumstances.
FAQs
It teaches that Krishna’s lotus feet are the supreme refuge (parāyaṇa) for those seeking the highest good, because His domain is beyond the influence of Time.
To show Krishna’s supreme position: even the greatest cosmic administrators like Brahmā and Indra honor Him, so ordinary souls should naturally surrender to Him.
By treating devotion and surrender to God as one’s primary shelter—placing life’s anxieties under a higher, timeless purpose rather than being ruled by fear of change and time.