Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 13
Ikṣvāku Dynasty: Vikukṣi’s Offense, Purañjaya’s Victory, Māndhātā’s Birth, and Saubhari’s Fall and Renunciation
कृतान्त आसीत् समरो देवानां सह दानवै: । पार्ष्णिग्राहो वृतो वीरो देवैर्दैत्यपराजितै: ॥ १३ ॥
kṛtānta āsīt samaro devānāṁ saha dānavaiḥ pārṣṇigrāho vṛto vīro devair daitya-parājitaiḥ
กาลก่อนมีศึกอันน่าสะพรึงดุจความตาย ระหว่างเหล่าเทวะกับดานวะ เหล่าเทวะผู้พ่ายแพ้ได้เลือกวีรบุรุษปุรัญชยะเป็นผู้ช่วย และด้วยเขาจึงพิชิตพวกอสูรได้ ดังนั้นเขาจึงมีนามว่า “ปุรัญชยะ”
FAQs
This verse describes the conflict as “kṛtānta,” indicating that such events unfold under the force of inevitable time and destiny, even while individuals still act with courage and strategy.
Pārṣṇigrāha is named here as a heroic warrior selected by the defeated demigods to represent and protect them after being overcome by the Daityas.
Even when circumstances feel overpowering, one should respond with disciplined action—seeking capable leadership, regrouping, and acting bravely within the flow of time and providence.