Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 3
The Yadu–Vṛṣṇi–Andhaka Genealogies and the Purpose of Kṛṣṇa’s Advent
क्रथस्य कुन्ति: पुत्रोऽभूद्वृष्णिस्तस्याथ निर्वृति: । ततो दशार्हो नाम्नाभूत् तस्य व्योम: सुतस्तत: ॥ ३ ॥ जीमूतो विकृतिस्तस्य यस्य भीमरथ: सुत: । ततो नवरथ: पुत्रो जातो दशरथस्तत: ॥ ४ ॥
krathasya kuntiḥ putro ’bhūd vṛṣṇis tasyātha nirvṛtiḥ tato daśārho nāmnābhūt tasya vyomaḥ sutas tataḥ
บุตรของกรถะคือ กุนติ; บุตรของกุนติคือ วฤษฺณิ; บุตรของวฤษฺณิคือ นิรวฤติ; และบุตรของนิรวฤติเป็นที่รู้จักว่า ทศารหะ จากทศารหะมี วโยมะ; จากวโยมะมี ชีมูตะ; จากชีมูตะมี วิกฤติ; จากวิกฤติมี ภีมรถะ; จากภีมรถะมี นวรถะ; และจากนวรถะมี ทศรถะ
FAQs
In Canto 9, Chapter 24, Śukadeva traces the Vṛṣṇi line through Kratha → Kunti → Vṛṣṇi, continuing the genealogy that culminates in Lord Kṛṣṇa’s dynasty.
He is narrating the Yadu-vaṁśa (dynasty of Yadu) to show the sacred historical lineage in which Lord Kṛṣṇa appears, establishing continuity of dharma and divine descent.
It teaches reverence for spiritual heritage: remembering saintly lineages and sacred history strengthens faith (śraddhā) and anchors one’s practice in an authentic tradition.