Shloka 39
Pūru-vaṁśa, Duṣmanta–Śakuntalā, and the Rise of Mahārāja Bharata
चोद्यमाना सुरैरेवं मत्वा वितथमात्मजम् । व्यसृजन् मरुतोऽबिभ्रन् दत्तोऽयं वितथेऽन्वये ॥ ३९ ॥
codyamānā surair evaṁ matvā vitatham ātmajam vyasṛjan maruto ’bibhran datto ’yaṁ vitathe ’nvaye
แม้เหล่าเทพจะชักชวนให้เลี้ยงดู แต่มมตากลับเห็นว่าเด็กนั้นเป็น ‘วิตถะ’ คือไร้ค่าเพราะกำเนิดไม่ชอบธรรม จึงทอดทิ้งไป; ครั้นแล้วเทพมรุตได้อุปถัมภ์เขา และต่อมาเมื่อมหาราชภรตะเศร้าเพราะไร้บุตร เด็กนั้นถูกมอบให้เป็นโอรสของพระองค์
From this verse it is understood that those who are rejected from the higher planetary system are given a chance to take birth in the most exalted families on this planet earth.
FAQs
The Maruts are celestial deities associated with wind and storms; in this verse they accept Vitatha as their son under the direction of the demigods.
Within the narrative of Canto 9’s royal genealogies, the demigods facilitate a rightful continuation of lineage; here they prompt the Maruts to recognize Vitatha and place him properly in Vitatha’s family line.
It highlights that higher providence can redirect difficult situations toward rightful belonging and duty—encouraging steadiness in dharma when outcomes seem uncertain.