Shloka 13
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
यैरिदं तपसा सृष्टं मुखं पुंस: परस्य ये । धार्यते यैरिह ज्योति: शिव: पन्था: प्रदर्शित: ॥ १२ ॥ यान् वन्दन्त्युपतिष्ठन्ते लोकनाथा: सुरेश्वरा: । भगवानपि विश्वात्मा पावन: श्रीनिकेतन: ॥ १३ ॥ वयं तत्रापि भृगव: शिष्योऽस्या न: पितासुर: । अस्मद्धार्यं धृतवती शूद्रो वेदमिवासती ॥ १४ ॥
yair idaṁ tapasā sṛṣṭaṁ mukhaṁ puṁsaḥ parasya ye dhāryate yair iha jyotiḥ śivaḥ panthāḥ pradarśitaḥ
เราอยู่ในกลุ่มพราหมณ์ผู้มีคุณสมบัติ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นพระพักตร์ของพระบุคลิกภาพสูงสุดแห่งพระเจ้า พราหมณ์ได้สร้างจักรวาลทั้งหมดด้วยการบำเพ็ญตบะ และพวกเขารักษาความจริงสัมบูรณ์ไว้ในใจเสมอ พวกเขาได้ชี้ทางแห่งความโชคดี ทางแห่งอารยธรรมพระเวท และเนื่องจากพวกเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่ควรค่าแก่การบูชาในโลกนี้ พวกเขาจึงได้รับการบูชาแม้กระทั่งจากเทวดาผู้ยิ่งใหญ่และพระเจ้าสูงสุด และเรายิ่งน่านับถือกว่าเพราะเราอยู่ในราชวงศ์ของพระภฤคุ ถึงกระนั้น แม้ว่าบิดาของหญิงผู้นี้ซึ่งเป็นอสูรจะเป็นศิษย์ของเรา แต่นางก็ได้สวมชุดของข้าพเจ้า เหมือนกับศูดรที่ถือครองความรู้แห่งพระเวท
FAQs
This verse credits great sages with sustaining spiritual light in the world and revealing the auspicious path through their austerity.
It alludes to the Vedic idea that the brāhmaṇas/sages represent the Lord’s ‘mouth’—the channel of sacred knowledge and guidance for society.
Cultivate disciplined practice—study, prayer, ethical living, and self-control—so that clarity and dharmic direction remain alive in one’s home and community.