Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 12
Yayāti, Devayānī, Śarmiṣṭhā, and the Exchange of Youth: The Unsatisfied Nature of Desire
यैरिदं तपसा सृष्टं मुखं पुंस: परस्य ये । धार्यते यैरिह ज्योति: शिव: पन्था: प्रदर्शित: ॥ १२ ॥ यान् वन्दन्त्युपतिष्ठन्ते लोकनाथा: सुरेश्वरा: । भगवानपि विश्वात्मा पावन: श्रीनिकेतन: ॥ १३ ॥ वयं तत्रापि भृगव: शिष्योऽस्या न: पितासुर: । अस्मद्धार्यं धृतवती शूद्रो वेदमिवासती ॥ १४ ॥
yair idaṁ tapasā sṛṣṭaṁ mukhaṁ puṁsaḥ parasya ye dhāryate yair iha jyotiḥ śivaḥ panthāḥ pradarśitaḥ
เราอยู่ในกลุ่มพราหมณ์ผู้มีคุณสมบัติ ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นพระพักตร์ของพระบุคลิกภาพสูงสุดแห่งพระเจ้า พราหมณ์ได้สร้างจักรวาลทั้งหมดด้วยการบำเพ็ญตบะ และพวกเขารักษาความจริงสัมบูรณ์ไว้ในใจเสมอ พวกเขาได้ชี้ทางแห่งความโชคดี ทางแห่งอารยธรรมพระเวท และเนื่องจากพวกเขาเป็นเพียงผู้เดียวที่ควรค่าแก่การบูชาในโลกนี้ พวกเขาจึงได้รับการบูชาแม้กระทั่งจากเทวดาผู้ยิ่งใหญ่และพระเจ้าสูงสุด และเรายิ่งน่านับถือกว่าเพราะเราอยู่ในราชวงศ์ของพระภฤคุ ถึงกระนั้น แม้ว่าบิดาของหญิงผู้นี้ซึ่งเป็นอสูรจะเป็นศิษย์ของเรา แต่นางก็ได้สวมชุดของข้าพเจ้า เหมือนกับศูดรที่ถือครองความรู้แห่งพระเวท
FAQs
This verse praises brāhmaṇas as those who uphold the ‘light’ of sacred knowledge and reveal the auspicious path of dharma, functioning like the mouth of the Supreme Person by guiding society through wisdom and austerity.
In the Yayāti narrative, the king acknowledges that true guidance and the preservation of dharma come through the spiritually disciplined brāhmaṇas, so he offers reverence to their authority and purity.
By living with self-discipline, studying sacred texts, speaking truthfully, and using knowledge to guide one’s actions toward dharma and devotion rather than mere convenience.