Shloka 12
The Rise of Soma-vaṁśa: Budha’s Birth and Purūravā–Urvaśī; The Origin of Karma-kāṇḍa in Tretā-yuga
कुमारो मातरं प्राह कुपितोऽलीकलज्जया । किं न वचस्यसद् वृत्ते आत्मावद्यं वदाशु मे ॥ १२ ॥
kumāro mātaraṁ prāha kupito ’līka-lajjayā kiṁ na vacasy asad-vṛtte ātmāvadyaṁ vadāśu me
เด็กนั้นโกรธและกล่าวกับมารดาว่า “จะอายลม ๆ แล้ง ๆ ไปทำไม? โอ้หญิงผู้ประพฤติผิด จงยอมรับความผิดของตน แล้วบอกความจริงแก่ข้าเดี๋ยวนี้ ว่าเจ้ากระทำสิ่งใดอันเป็นมลทิน!”
FAQs
This verse portrays how “false shame” can quickly turn into anger and harsh speech, showing that misplaced pride or misunderstanding of honor can disturb relationships and cloud judgment.
He felt insulted and provoked by a sense of dishonor; driven by that agitation, he demanded that his mother immediately state what fault she saw in him.
It cautions against reacting from wounded ego; instead of demanding answers in anger, one can pause, ask respectfully, and seek truth without insults—preventing escalation and regret.