Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 28
The Disappearance of Lord Śrī Kṛṣṇa and the Aftermath in Dvārakā
इत्थं हरेर्भगवतो रुचिरावतार- वीर्याणि बालचरितानि च शन्तमानि । अन्यत्र चेह च श्रुतानि गृणन् मनुष्यो भक्तिं परां परमहंसगतौ लभेत ॥ २८ ॥ कलेर्दोषनिधे राजन्नस्ति ह्येको महान् गुण: । कीर्तनादेव कृष्णस्य मुक्तसङ्ग: परं व्रजेत् ॥ ५१ ॥
itthaṁ harer bhagavato rucirāvatāra- vīryāṇi bāla-caritāni ca śantamāni anyatra ceha ca śrutāni gṛṇan manuṣyo bhaktiṁ parāṁ paramahaṁsa-gatau labheta
ดังนี้ วีรานุภาพแห่งอวตารอันงดงามของพระหริ ผู้เป็นภควาน ศรีกฤษณะ และลิลาวัยเยาว์อันนำความสงบ ได้ถูกพรรณนาไว้ในศรีมัดภาควตัมและคัมภีร์อื่น ๆ ผู้ใดสวดขับขานเรื่องราวเหล่านี้อย่างชัดเจน ผู้นั้นย่อมบรรลุภักติอันสูงสุดต่อศรีกฤษณะ ผู้เป็นจุดหมายของปรมหังสา ทั้งนี้ ข้าแต่พระราชา แม้กาลียุคเป็นขุมแห่งโทษ แต่มีคุณยิ่งหนึ่งประการ—เพียงด้วยการกีรตนพระนามกฤษณะ ก็หลุดพ้นจากความยึดติดและไปถึงบรมคติ
Thus end the purports of the humble servants of His Divine Grace A.C. Bhaktivedanta Swami Prabhupāda to the Eleventh Canto, Thirty-first Chapter, of the Śrīmad-Bhāgavatam, entitled “The Disappearance of Lord Śrī Kṛṣṇa.”
FAQs
By hearing and reciting the Lord’s avatāra deeds—especially His peaceful, charming childhood pastimes—one gains supreme devotion leading to the paramahaṁsa path.
He highlights that these līlās are uniquely “śantamāni” (deeply pacifying) and that remembrance, hearing, and chanting of them elevates the heart to pure devotion.
Regularly listen to and recite Bhagavatam narrations of the Lord’s avatāras and Krishna-līlā, making them a daily habit to cultivate steady devotion and inner peace.