Srimad Bhagavatam — Ekadasha Skandha, Shloka 41
श्रीभगवानुवाच गच्छोद्धव मयादिष्टो बदर्याख्यं ममाश्रमम् । तत्र मत्पादतीर्थोदे स्नानोपस्पर्शनै: शुचि: ॥ ४१ ॥ ईक्षयालकनन्दाया विधूताशेषकल्मष: । वसानो वल्कलान्यङ्ग वन्यभुक् सुखनि:स्पृह: ॥ ४२ ॥ तितिक्षुर्द्वन्द्वमात्राणां सुशील: संयतेन्द्रिय: । शान्त: समाहितधिया ज्ञानविज्ञानसंयुत: ॥ ४३ ॥ मत्तोऽनुशिक्षितं यत्ते विविक्तमनुभावयन् । मय्यावेशितवाक्चित्तो मद्धर्मनिरतो भव । अतिव्रज्य गतीस्तिस्रो मामेष्यसि तत: परम् ॥ ४४ ॥
śrī-bhagavān uvāca gacchoddhava mayādiṣṭo badary-ākhyaṁ mamāśramam tatra mat-pāda-tīrthode snānopasparśanaiḥ śuciḥ
พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า “อุทธวะผู้เป็นที่รัก จงรับคำสั่งของเราแล้วไปยังอาศรมของเราที่ชื่อบทริกา ที่นั่นจงชำระตนด้วยการสัมผัสและอาบในน้ำศักดิ์สิทธิ์ซึ่งไหลออกจากดอกบัวแห่งพระบาทของเรา และด้วยการได้เห็นแม่น้ำอาลกนันทาอันศักดิ์สิทธิ์ จงสลัดบาปมลทินทั้งปวง สวมอาภรณ์เปลือกไม้ กินสิ่งที่มีตามธรรมชาติในป่า อยู่ด้วยความพอใจไร้ความใคร่ อดทนต่อความเป็นคู่ มีอัธยาศัยดี สำรวมอินทรีย์ สงบ และมีจิตตั้งมั่นพร้อมด้วยญาณและวิญญาณทัศนะ จงใคร่ครวญคำสอนที่เราให้แก่เจ้าอย่างสม่ำเสมอ วางวาจาและใจไว้ในเรา และเพียรเพิ่มพูนการตระหนักรู้คุณธรรมเหนือโลกของเรา แล้วเจ้าจะข้ามพ้นคติของสามคุณและกลับมาถึงเราในที่สุด”