Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 67
Parīkṣit’s Final Absorption, Takṣaka’s Bite, Janamejaya’s Snake Sacrifice, and the Vedic Sound-Lineage
श्रीयाज्ञवल्क्य उवाच ॐ नमो भगवते आदित्यायाखिलजगतामात्मस्वरूपेण कालस्वरूपेण चतुर्विधभूतनिकायानां ब्रह्मादिस्तम्बपर्यन्तानामन्तर्हृदयेषु बहिरपि चाकाश इवोपाधिनाव्यवधीयमानो भवानेक एव क्षणलवनिमेषावयवोपचितसंवत्सरगणेनापामादान विसर्गाभ्यामिमां लोकयात्रामनुवहति ॥ ६७ ॥
śrī-yājñavalkya uvāca oṁ namo bhagavate ādityāyākhila-jagatām ātma-svarūpeṇa kāla-svarūpeṇa catur-vidha-bhūta-nikāyānāṁ brahmādi-stamba-paryantānām antar-hṛdayeṣu bahir api cākāśa ivopādhināvyavadhīyamāno bhavān eka eva kṣaṇa-lava-nimeṣāvayavopacita-saṁvatsara-gaṇenāpām ādāna- visargābhyām imāṁ loka-yātrām anuvahati.
ศรียาชญวัลกยะกล่าวว่า: โอม ขอนอบน้อมแด่ภควานอาทิตยะ ผู้ปรากฏเป็นดวงอาทิตย์. พระองค์ทรงเป็นหนึ่งเดียว ทั้งเป็นอาตมันของสรรพโลกและเป็นรูปแห่งกาล; ตั้งแต่พรหมาไปจนถึงใบหญ้า พระองค์สถิตทั้งภายในดวงใจและภายนอกดุจท้องฟ้า มิถูกปกคลุมด้วยสมมติอันลวง. ด้วยกระแสแห่งปีที่ประกอบด้วยเศษเวลาอันละเอียดคือ กษณะ ลวะ และนิมেষ พระองค์ทรงทำให้น้ำแห้งแล้วประทานคืนเป็นฝน ค้ำจุนการดำเนินของโลกนี้.
This prayer is not offered to the sun-god as an independent or autonomous entity but rather to the Supreme Personality of Godhead, represented by His powerful expansion the solar deity.
FAQs
This verse offers obeisances to the Lord as Āditya, identifying Him as the Self of all worlds and the very form of Time that sustains cosmic order.
He acknowledges that the same Supreme Lord is present within all hearts as the indwelling Self and also governs externally as Time, moving the universe through measurable cycles.
It encourages humility and urgency in spiritual practice—recognizing every moment as governed by the Lord and using time responsibly for devotion and self-purification.