Shloka 69
Bhāgavata-Māhātmya and the Complete Summary of the Śrīmad-Bhāgavatam
स्वसुखनिभृतचेतास्तद्वयुदस्तान्यभावो- ऽप्यजितरुचिरलीलाकृष्टसारस्तदीयम् । व्यतनुत कृपया यस्तत्त्वदीपं पुराणं तमखिलवृजिनघ्नं व्याससूनुं नतोऽस्मि ॥ ६९ ॥
sva-sukha-nibhṛta-cetās tad-vyudastānya-bhāvo ’py ajita-rucira-līlākṛṣṭa-sāras tadīyam vyatanuta kṛpayā yas tattva-dīpaṁ purāṇaṁ tam akhila-vṛjina-ghnaṁ vyāsa-sūnuṁ nato ’smi
ขอนอบน้อมแด่ครูผู้เป็นบุตรแห่งวยาสะ คือศรีศุกเทว โคสวามี ผู้ขจัดอัปมงคลทั้งปวงในจักรวาล แม้เดิมท่านจะสงบอยู่ในสุขแห่งพรหมญาณและพำนักในที่สงัดละทิ้งความคิดอื่น แต่กลับถูกดึงดูดด้วยลีลาอันไพเราะงดงามของพระศรีกฤษณะผู้พิชิตมิได้ จึงเมตตากล่าวพระปุราณะสูงสุด ศรีมทฺภาควตัม อันเป็นประทีปแห่งสัจธรรมสูงสุด
Without offering respectful obeisances to Śukadeva Gosvāmī and other great ācāryas in his line, one cannot possibly gain the privilege of entering into the deep transcendental meaning of Śrīmad-Bhāgavatam.
FAQs
This verse says Śukadeva’s mind was absorbed in inner spiritual bliss and free of other attachments, yet the unconquerable Lord’s beautiful līlā naturally drew him—showing that Krishna-bhakti surpasses even impersonal self-satisfaction.
It means the Bhāgavatam illuminates the highest reality—Bhagavān and pure devotion—guiding the listener beyond confusion, sin, and suffering toward clear spiritual understanding.
Cultivate regular hearing/reading of Krishna’s pastimes and teachings with sincerity; the verse emphasizes that such bhakti-centered engagement purifies the heart and reduces distress and negative habits.