Shloka 46
Kṛṣṇa’s Daily Life in Dvārakā; the Captive Kings’ Appeal; Nārada Announces the Rājasūya
श्रीभगवानुवाच त्वं हि न: परमं चक्षु: सुहृन्मन्त्रार्थतत्त्ववित् । अथात्र ब्रूह्यनुष्ठेयं श्रद्दध्म: करवाम तत् ॥ ४६ ॥
śrī-bhagavān uvāca tvaṁ hi naḥ paramaṁ cakṣuḥ suhṛn mantrārtha-tattva-vit athātra brūhy anuṣṭheyaṁ śraddadhmaḥ karavāma tat
พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า: เจ้าคือดวงตาอันประเสริฐของเราและเป็นมิตรสนิทที่สุด เพราะเจ้ารู้ความหมายและน้ำหนักของคำปรึกษาหลากหลายอย่างอย่างสมบูรณ์. ดังนั้นจงบอกว่าในสถานการณ์นี้ควรทำสิ่งใด; เราไว้วางใจในดุลยพินิจของเจ้าและจะทำตามนั้น.
FAQs
This verse shows Lord Kṛṣṇa honoring a trusted well-wisher as “our highest vision,” and asking him to state what should be done—teaching that wise, truth-knowing counsel should be sought and faithfully followed.
In the narrative context of Kṛṣṇa’s royal duties in Dvārakā, He acknowledges the advisor as a true friend who understands the real meaning of counsel, and thus requests clear direction on the proper course of action.
Seek guidance from a genuine well-wisher who understands principles and consequences, then act with steadiness—faithfully implementing what is right rather than acting impulsively.