Shloka 26
The Deliverance of King Nṛga and the Warning Against Taking Brāhmaṇa Property
स त्वं कथं मम विभोऽक्षिपथ: परात्मा योगेश्वरै: श्रुतिदृशामलहृद्विभाव्य: । साक्षादधोक्षज उरुव्यसनान्धबुद्धे: स्यान्मेऽनुदृश्य इह यस्य भवापवर्ग: ॥ २६ ॥
sa tvaṁ kathaṁ mama vibho ’kṣi-pathaḥ parātmā yogeśvaraḥ śruti-dṛśāmala-hṛd-vibhāvyaḥ sākṣād adhokṣaja uru-vyasanāndha-buddheḥ syān me ’nudṛśya iha yasya bhavāpavargaḥ
โอ้พระผู้ทรงฤทธิ์ ผู้เป็นปรมาตมา ดวงตาของข้าพเจ้าจะเห็นพระองค์ ณ ที่นี้ได้อย่างไร? แม้เหล่าโยคีผู้ยิ่งใหญ่ยังต้องเพ่งภาวนาในดวงใจอันบริสุทธิ์ด้วย “ดวงตาแห่งพระเวท” เท่านั้นจึงจะเข้าถึงได้ แล้วเหตุใดพระองค์—อธอกษชะ ผู้เหนือประสาทสัมผัส—จึงปรากฏต่อหน้าข้าพเจ้าโดยตรง ทั้งที่ปัญญาของข้าพเจ้าถูกความทุกข์แห่งสังสารวัฏบดบัง? ในโลกนี้ ผู้ที่หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งภพเท่านั้นจึงควรได้เห็นพระองค์
Even in the body of a lizard, King Nṛga could remember his previous life. And now that he had the opportunity to see the Lord, he could understand that he had received special mercy from the Personality of Godhead.
FAQs
This verse states that simply by beholding the Lord (darśana) one gains the possibility of bhavāpavarga—release from material existence—because the Lord is directly the liberator even beyond the reach of the senses (Adhokṣaja).
Akrūra contrasts Krishna’s transcendence—realized by perfected yogīs and Vedic seers in purified hearts—with his own distressed condition, emphasizing that Krishna’s appearance before him is due to the Lord’s mercy, not the speaker’s qualification.
By steady bhakti—hearing and chanting about Krishna, sincere prayer, and ethical living—one’s heart becomes purified, making spiritual perception clearer and turning distress into dependence on the Lord.