Shloka 37
Kṛṣṇa Teases Rukmiṇī; Her Devotional Reply and the Lord’s Assurance
निष्किञ्चनो ननु भवान् न यतोऽस्ति किञ्चिद् यस्मै बलिं बलिभुजोऽपि हरन्त्यजाद्या: । न त्वा विदन्त्यसुतृपोऽन्तकमाढ्यतान्धा: प्रेष्ठो भवान् बलिभुजामपि तेऽपि तुभ्यम् ॥ ३७ ॥
niṣkiñcano nanu bhavān na yato ’sti kiñcid yasmai baliṁ bali-bhujo ’pi haranty ajādyāḥ na tvā vidanty asu-tṛpo ’ntakam āḍhyatāndhāḥ preṣṭho bhavān bali-bhujām api te ’pi tubhyam
ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า พระองค์ทรงเป็นผู้ไร้สิ่งครอบครอง เพราะไม่มีสิ่งใดอยู่นอกเหนือพระองค์ แม้พรหมาและเทพทั้งหลายผู้รับบรรณาการก็ยังถวายบรรณาการแด่พระองค์ ผู้ที่มัวเมาทรัพย์และหมกมุ่นในความพอใจแห่งอินทรีย์ย่อมไม่รู้จักพระองค์ในรูปแห่งความตาย แต่สำหรับเหล่าเทพ พระองค์ทรงเป็นที่รักยิ่ง และพวกเขาก็เป็นที่รักของพระองค์เช่นกัน
Here Śrīmatī Rukmiṇī-devī replies to Lord Kṛṣṇa’s statement in text 14:
FAQs
It means Kṛṣṇa is completely unattached and beyond material ownership—He needs nothing, yet everything ultimately belongs to Him and is offered to Him.
She affirms Kṛṣṇa’s supreme position: even the devas, who receive sacrifices from humans, themselves offer tribute to the source of all power and worship.
It warns that opulence can blind one to spiritual truth; cultivating humility, gratitude, and devotion helps one recognize the Divine beyond status and possessions.