Shloka 36
Kṛṣṇa Teases Rukmiṇī; Her Devotional Reply and the Lord’s Assurance
त्वत्पादपद्ममकरन्दजुषां मुनीनां वर्त्मास्फुटं नृपशुभिर्ननु दुर्विभाव्यम् । यस्मादलौकिकमिवेहितमीश्वरस्य भूमंस्तवेहितमथो अनु ये भवन्तम् ॥ ३६ ॥
tvat-pāda-padma-makaranda-juṣāṁ munīnāṁ vartmāsphuṭaṁ nr-paśubhir nanu durvibhāvyam yasmād alaukikam ivehitam īśvarasya bhūmaṁs tavehitam atho anu ye bhavantam
โอ พระผู้ทรงฤทธิ์ทั้งปวง แม้แต่มุนีผู้ลิ้มรสน้ำผึ้งแห่งดอกบัวพระบาทของพระองค์ ก็ยังไม่อาจหยั่งรู้หนทางการดำเนินของพระองค์ได้ชัดเจน แล้วมนุษย์ผู้ประพฤติดุจสัตว์จะเข้าใจได้อย่างไร และดังที่พระกรรมนั้นเป็นเหนือโลก โอ พระเป็นเจ้า กรรมนของผู้ติดตามพระองค์ก็เป็นทิพย์เช่นกัน
Here Queen Rukmiṇī replies to Lord Kṛṣṇa’s statement in text 13:
FAQs
This verse says Kṛṣṇa’s deeds can appear “alaukika” (beyond worldly logic), and are best understood by those who relish devotion at His lotus feet and follow Him faithfully.
In her intimate exchange with Kṛṣṇa, Rukmiṇī emphasizes that worldly status (even kingship) cannot grasp the Lord’s ways, while devoted sages who take shelter of His feet can recognize His divine purpose.
When life feels confusing, the verse advises grounding oneself in devotional practice—humility, remembrance of God, and guidance from saintly devotees—rather than relying only on prestige, power, or speculation.