Shloka 9
Kṛṣṇa Visits Indraprastha; Kuntī’s Remembrance; Kālindī and Further Marriages
तदैव कुशलं नोऽभूत् सनाथास्ते कृता वयम् । ज्ञतीन् न: स्मरता कृष्ण भ्राता मे प्रेषितस्त्वया ॥ ९ ॥
tadaiva kuśalaṁ no ’bhūt sa-nāthās te kṛtā vayam jñatīn naḥ smaratā kṛṣṇa bhrātā me preṣitas tvayā
[พระนางกุนตีตรัสว่า:] ข้าแต่พระกฤษณะ ความผาสุกของพวกเราบังเกิดขึ้นก็เพราะพระองค์ทรงระลึกถึงพวกเรา ผู้เป็นญาติของพระองค์ และทรงคุ้มครองโดยส่งพี่ชายของข้าพระองค์มาเยี่ยมเยียน ทำให้พวกเรามีที่พึ่ง
FAQs
This verse shows that when Kṛṣṇa remembers His people, His remembrance becomes active protection—bringing immediate auspiciousness and arranging practical help (here, sending Satyā’s brother).
She is acknowledging that their safety and well-being arose from Kṛṣṇa’s personal care; by His attention and arrangement, they were no longer helpless and felt protected.
Take shelter through steady remembrance of Kṛṣṇa—prayer, mantra, and dharmic choices—while also recognizing that divine support often comes through timely, practical arrangements and help.