Shloka 57
Kṛṣṇa Leads Kālayavana to Mucukunda; The Yavana Is Burned; Mucukunda’s Prayers and Boon of Bhakti
चिरमिह वृजिनार्तस्तप्यमानोऽनुतापै- रवितृषषडमित्रोऽलब्धशान्ति: कथञ्चित् । शरणद समुपेतस्त्वत्पदाब्जं परात्म- नभयमृतमशोकं पाहि मापन्नमीश ॥ ५७ ॥
ciram iha vṛjinārtas tapyamāno ’nutāpair avitṛṣa-ṣaḍ-amitro ’labdha-śāntiḥ kathañcit śaraṇa-da samupetas tvat-padābjaṁ parātman abhayam ṛtam aśokaṁ pāhi māpannam īśa
ข้าแต่ผู้ประทานที่พึ่ง ข้าพเจ้าถูกความทุกข์ในโลกนี้ทรมานมาช้านาน และถูกเผาด้วยความสำนึกผิด ศัตรูทั้งหกของข้าพเจ้าไม่เคยอิ่ม และข้าพเจ้าไม่พบความสงบเลย ข้าแต่ปรมาตมัน ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ในยามคับขันข้าพเจ้าได้มาถึงดอกบัวแห่งพระบาทของพระองค์ ซึ่งเป็นสัจจะ ทำให้ไร้ความกลัวและไร้ความโศก—โปรดคุ้มครองข้าพเจ้าผู้ตกทุกข์ได้ยาก
FAQs
This verse shows a surrendered soul approaching Krishna’s lotus feet as the supreme shelter that gives fearlessness and freedom from sorrow, asking the Lord to protect one who has taken refuge.
After witnessing Krishna and realizing the futility of worldly struggle, Mucukunda confesses his long suffering under remorse and the six inner enemies, and therefore seeks Krishna’s protection and liberation.
Recognize how dissatisfaction and inner impulses disturb peace, then consciously take shelter of devotion—remembering Krishna, praying sincerely, and choosing disciplined, value-based actions over reactive habits.