Shloka 19
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
वयमृतमिव जिह्मव्याहृतं श्रद्दधाना: कुलिकरुतमिवाज्ञा: कृष्णवध्वो हरिण्य: । ददृशुरसकृदेतत्तन्नखस्पर्शतीव्र- स्मररुज उपमन्त्रिन् भण्यतामन्यवार्ता ॥ १९ ॥
vayam ṛtam iva jihma-vyāhṛtaṁ śraddadhānāḥ kulika-rutam ivājñāḥ kṛṣṇa-vadhvo hariṇyaḥ dadṛśur asakṛd etat tan-nakha-sparśa-tīvra smara-ruja upamantrin bhaṇyatām anya-vārtā
พวกเราหลงเชื่อถ้อยคำคดเคี้ยวของพระองค์ว่าเป็นความจริง ดุจภรรยากวางดำผู้เขลาเชื่อบทเพลงของนายพรานผู้โหดร้าย เราจึงรู้สึกถึงความปวดแสบแห่งกามที่เกิดจากการสัมผัสเล็บของพระองค์ครั้งแล้วครั้งเล่า โอทูตเอ๋ย โปรดกล่าวเรื่องอื่นนอกจากพระกฤษณะเถิด
Śrīla Viśvanātha Cakravartī categorizes this statement of Śrīmatī Rādhārāṇī’s as ājalpa, as defined by Śrīla Rūpa Gosvāmī:
FAQs
This verse shows the gopīs’ intense remembrance of Kṛṣṇa—so powerful that even recalling His touch becomes a sharp, transformative pain—revealing separation as a peak expression of pure bhakti.
Because discussing Kṛṣṇa’s words and past intimacy immediately intensified their love-sickness (smara-rujā). Overwhelmed, they asked the messenger to change the subject.
Channel longing for God into steady remembrance—japa, kīrtana, and hearing—so that even pain of separation becomes focused devotion rather than distraction.