Shloka 17
Kṛṣṇa Slays Kuvalayāpīḍa and Enters Kaṁsa’s Wrestling Arena
मल्लानामशनिर्नृणां नरवर: स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान्गोपानां स्वजनोऽसतां क्षितिभुजां शास्ता स्वपित्रो: शिशु: । मृत्युर्भोजपतेर्विराडविदुषां तत्त्वं परं योगिनांवृष्णीनां परदेवतेति विदितो रङ्गं गत: साग्रज: ॥ १७ ॥
mallānām aśanir nṛṇāṁ nara-varaḥ strīṇāṁ smaro mūrtimān gopānāṁ sva-jano ’satāṁ kṣiti-bhujāṁ śāstā sva-pitroḥ śiśuḥ mṛtyur bhoja-pater virāḍ aviduṣāṁ tattvaṁ paraṁ yogināṁ vṛṣṇīnāṁ para-devateti vidito raṅgaṁ gataḥ sāgrajaḥ
เมื่อพระกฤษณะเสด็จเข้าสู่สังเวียนพร้อมพี่ชาย ผู้คนต่างมองพระองค์ต่างกัน: นักมวยปล้ำเห็นดุจสายฟ้า ชายชาวมถุราเห็นเป็นบุรุษเลิศ หญิงทั้งหลายเห็นเป็นกามเทพอวตาร ชาวโคบาลเห็นเป็นญาติ ผู้ปกครองอธรรมเห็นเป็นผู้ลงทัณฑ์ บิดามารดาเห็นเป็นบุตรน้อย กษัตริย์แห่งโภชะคือกังสะเห็นเป็นความตาย คนเขลามองเป็นรูปจักรวาล โยคีเห็นเป็นสัจธรรมสูงสุด และชาววฤษณีรู้ว่าเป็นเทวะผู้ควรบูชาสูงสุดของตน
Śrīla Śrīdhara Svāmī quotes the following verse, which explains the ten attitudes toward Kṛṣṇa described here:
FAQs
Because Kṛṣṇa is the Supreme Person, each observer perceived Him according to their inner disposition—fear, desire, love, ignorance, or spiritual realization—revealing both His līlā and His absolute nature.
Śukadeva Gosvāmī speaks this to Mahārāja Parīkṣit while narrating Kṛṣṇa’s Mathurā līlā, describing Kṛṣṇa and Balarāma entering Kaṁsa’s wrestling arena.
It teaches that our perception of God mirrors our consciousness; by cultivating bhakti—hearing, chanting, and serving—we learn to see Kṛṣṇa not as an object of fear or desire, but as our dearest Lord and the Supreme Truth.