Shloka 11
The Gopīs Glorify the Song of Kṛṣṇa’s Flute
Veṇu-gīta
धन्या: स्म मूढगतयोऽपि हरिण्य एता या नन्दनन्दनमुपात्तविचित्रवेशम् । आकर्ण्य वेणुरणितं सहकृष्णसारा: पूजां दधुर्विरचितां प्रणयावलोकै: ॥ ११ ॥
dhanyāḥ sma mūḍha-gatayo ’pi hariṇya etā yā nanda-nandanam upātta-vicitra-veśam ākarṇya veṇu-raṇitaṁ saha-kṛṣṇa-sārāḥ pūjāṁ dadhur viracitāṁ praṇayāvalokaiḥ
แม้กวางตัวเมียที่ดูซื่อเขลาเหล่านี้ก็ช่างเป็นผู้มีบุญ เพราะได้เข้าไปใกล้พระกฤษณะ โอรสแห่งนันทะ ผู้ทรงแต่งกายงดงามแปลกตาและทรงเป่าขลุ่ย เมื่อได้ยินเสียงขลุ่ย เหล่ากวางดำและกวางทั้งหลายก็มองด้วยสายตาเปี่ยมรัก ราวกับกำลังบูชาพระผู้เป็นเจ้า
This translation is quoted from Śrīla Prabhupāda’s Caitanya-caritāmṛta ( Madhya-līlā 17.36).
FAQs
This verse says that the mere sound of Kṛṣṇa’s flute draws even the deer toward Him, and they “worship” Him by offering loving, affectionate glances—showing the flute’s power to awaken natural devotion.
Because the deer get direct darśana of Nanda’s son when He plays the flute in the forest; despite being animals, they respond with love and reverence, which the gopīs admire as extraordinary fortune.
Cultivate simple, receptive devotion: regularly hear about Kṛṣṇa (śravaṇam) and respond with affectionate remembrance and reverence—like the deer responding naturally to the flute—rather than relying only on intellectual analysis.