Shloka 14
Garuḍa, Saubhari’s Curse, Kāliya’s Refuge, and Kṛṣṇa Saves Vraja from Forest Fire
कृष्णं ह्रदाद्विनिष्क्रान्तं दिव्यस्रग्गन्धवाससम् । महामणिगणाकीर्णं जाम्बूनदपरिष्कृतम् ॥ १३ ॥ उपलभ्योत्थिता: सर्वे लब्धप्राणा इवासव: । प्रमोदनिभृतात्मानो गोपा: प्रीत्याभिरेभिरे ॥ १४ ॥
kṛṣṇaṁ hradād viniṣkrāntaṁ divya-srag-gandha-vāsasam mahā-maṇi-gaṇākīrṇaṁ jāmbūnada-pariṣkṛtam
พระกฤษณะเสด็จขึ้นจากสระ ทรงสวมพวงมาลัย กลิ่นหอม และอาภรณ์ทิพย์ เปล่งประกายด้วยหมู่มณีล้ำค่าและประดับทอง ครั้นเหล่าโคบาลเห็นพระองค์ ต่างลุกขึ้นทันทีดุจผู้หมดสติที่สติสัมปชัญญะกลับคืน ด้วยปีติยินดีอย่างยิ่ง พวกเขาโอบกอดพระองค์ด้วยความรัก
FAQs
It portrays the cowherd men as regaining their very lives upon seeing Kṛṣṇa safe, and in overwhelming joy they embrace Him—showing Vraja-bhakti as love that feels Krishna’s safety as one’s own life.
In the Kāliya episode they feared Kṛṣṇa might be harmed; when He emerged radiant and unharmed, their grief lifted and affection naturally overflowed as an embrace.
It encourages seeing the Lord’s presence as life-giving—turning anxiety into remembrance, and expressing devotion through gratitude, affectionate service, and community-centered faith.